Jak sobie Adam Ewę u Boga wyprosił

Kiedyś raj w pełni charakteryzowało piękne niebo, ziemia pokryta bujną zielenią, zwierzyna przechadzająca się parami, wąż który miał nogi i nie musiał pełzać na brzuchu; drzewo wiadomości dobrego i złego – stojące spokojnie owocując w blasku słońca. Także Adam.
Piękno świata nie prowokowało człowieka do budującego zajęcia. Chodził Adam markotny, zapadał co chwila w drzemkę.
Wtedy Bóg, znalazł Adamowi zajęcie…

Kazał mu nazywać zwierzęta.
Zwierzęta chadzały w parach, czasem ściskały się miłośnie, kopulowały. Adam widząc to, miast parać się zajęciem godnym intelektu, podniecał się tak bardzo, że targało go pragnienie podjęcia prób z każdą z samic. Pragnienie było tak wielkie, że kazało mu próbować nawet z mrówką i słonicą. Nie przynosiło mu to spełnienia. Poskarżył się zatem Bogu
— nawet najmniejszy pasikonik ma swą samicę do zabaw, tylko ja jest sam jak palec.

Bóg spełnił zachciankę podopiecznego, stworzył Lilith.
Niestety tak jak Adam został stworzony z czystego pyłu, tak Lilith z błota i brudu, toż nic dziwnego, że od początku źle się między nimi działo. Lilith pytała:
— Dlaczego muszę leżeć pod tobą? Jesteśmy równo ludźmi!
Nie chciała spółkować, bo Adam upierał się przy swoim układzie.
Tymczasem Lilith chciała go okrakiem, jak jeździec konia na oklep. Adam odmawiał i wtedy kobieta złamała wielką zasadę podług której nie wysławia się imienia Boga.
Lilith porwały znikła porwana przez anioły w przestworza. Na co Adam znów skarżył się Bogu.
Bóg wezwał anioły, nakazał zwrócić z niewiastą. Lecz Lilith wykpiła ich i stała się demonem, by od tamtej pory wraz z innymi kobiecymi demonami latającym i polować na mężczyzn śpiących na wznak, potem dopadać ich i gwałcić aż dostaną nocnych polucji.

Bóg ulepił dla Adama inną niewiastę. Zebrał z ziemi różne kości, tkanki, muskuły, krew, przeróżne wydzieliny i obracał to w boskich dłoniach. Obracał i obciągnął ludzką skórą zdobioną gdzieniegdzie włosami, by wreszcie, przedstawić twór Adamowi.
Ten zbladł gdy zobaczył co Bóg mu zgotował, zemdlony osunął się i runął jak długi. Bóg wcale nie ze złości odebrał mu wtedy przytomność. Odebrał by w znieczuleniu odjąć mu żebro i z tego w spokoju zrobić Ewę, która mu wreszcie przypasuje.

Ewa jako kolejna, bosko udoskonalona kreacja, była bardziej rozgarnięta, ciekawsza i siłą postępu bardziej ambitna niż sam Adam. Pasowała Adamowi z wzajemnością.
Ewa jednak nie mogła pogodzić się, że wszystko tylko nie Drzewo Wiadomości Dobrego i Złego jest dla nich dostępne. Na to pojawił się wąż, oponent Boga, inteligentny kusiciel, który oświadczył:
— Gdy zjecie owoc z tego drzewa otworzą się wam oczy. Będziecie jak Bóg, znali dobre i złe.
Ewa spragniona olśnienia złamała zakaz, owoc skosztowała. Faktycznie otwarły sie jej oczy. Czym prędzej chciała podzielić szczęście z jedynym.
Adam po gorących namowach również owocu zasmakował. Nic złego się nie stało. Ewa myślała, że Bóg wcale występku nie spostrzeganie, jednak Adam w najwyższym oddaniu złożył swemu Panu donos:
— Niewiasta, którąś mi dał, poczęstowała mnie z tego drzewa, i urzeczony jej słowem jadłem.
Ewa dodała:
— Wąż mnie skusił, nie ja sama.
Bóg przeklął węża i pozbawił go nóg, odtąd ten czołga się na brzuchu.

Adam i Ewa karze też nie uszli sucho. Bóg wygnał ich z raju, obarczył przy tym wiecznym grzechem ich i każdego z potomnych.