Znicze

Pierwszą rzeczą, jaką można było zauważyć, był nieprzenikniony wyraz twarzy dziecka.

Umysłowość niemowląt z zasady nie jest na tyle rozwinięta, żeby od chwili urodzenia pojmowały takie aspekty kontaktów międzyludzkich jak blef, sarkazm czy dochowywanie sekretów. Umysłowość niemowlęcia raczej do skomplikowanych nie należy: emocje targające dzieckiem widać i słychać nawet wtedy, kiedy nie ma się na to najmniejszej ochoty. Maleństwo albo kwili radośnie, albo drze się z niepojętą dla normalnego człowieka mocą. Kiedy nie robi ani jednego, ani drugiego – najprawdopodobniej jest chwilowo zaskoczone i dopiero za chwilę przejdzie do którejś z normalnych opcji, albo ewentualnie śpi.
Wozgrza tymczasem nie wykonywała żadnej z tych czynności. Wyglądała, jakby spokojnie czekała na rozwój wypadków, jednocześnie nie chcąc zdradzać swojego do nich stosunku. Z umiarkowanym zainteresowaniem wodziła matowym wzrokiem za postaciami w pokoju, bezwiednie splatając i rozplatając palce dłoni. Co jakiś czas zdarzało jej się nawet usiąść, ale szybko kładła się, jeśli tylko napotkała czyjś wzrok, jakby nie chcąc zdradzić się z tym, że potrafi robić coś, czego absolutnie umieć nie powinna.

Dziadek chwycił ze stołu kuchenny nóż i wrócił do kołyski. W tym właśnie momencie do pokoju wszedł ojciec dziewczynki.
— Tato, oszalałeś?! – ryknął potężnym głosem, rzucił w kąt rondel z ciepłym mlekiem, szarpnął staruszka za ramię i wyrwał mu narzędzie. – Co ty robisz?! – wołał nadal, wyjmując z łóżeczka Wozgrzę i przytulając ją do piersi. – Pod moim dachem! I tak mi się odwdzięczasz! Wynoś się, stary wariacie, ale to już! Zejdź mi z oczu! – Wciąż obejmując córkę, mężczyzna kopniakami zaczął wypędzać zgarbionego starca. Dziadek nawet się specjalnie nie opierał. Zdjął z haka stary, sfatygowany, lniany płaszcz i opuścił domostwo.

Następnej nocy ojciec dziewczynki miał się przekonać, jak wielkim błędem było tak radykalne zwrócenie się przeciwko staremu człowiekowi: ucichło łomotanie do drzwi i przyjazne nawoływania. Na kilka godzin zapadła straszliwa, przygnębiająca cisza. Tym gorsza dla mężczyzny, że po raz pierwszy został w chacie zupełnie sam na sam z Wozgrzą. Powoli zaczął sobie zdawać sprawę z tego, że w nikim nie ma już oparcia. Leżał więc na wznak w pościeli, ze wzrokiem wbitym w sufit i od czasu do czasu wzdychał ciężko. W kołysce, którą przeniósł obok łóżka, leżała dziewczynka – i również nie spała. Ojciec w ogóle już nie pamiętał, kiedy mała ostatnio zmrużyła chociaż na parę godzin oczy. Wyglądała, jakby było jej wszystko jedno.

Po tych paru bezsennych godzinach za oknami rozległy się szepty i przyciszone nawoływania. W następnej chwili nastąpił syk, a wnętrze domu napełniło się gęstym, gryzącym dymem.
Mężczyzna poderwał się z łóżka i otworzył okno. Do środka wdarło się jeszcze więcej kłębów i wystrzeliły języki ognia, które natychmiast strawiły firanki i zaczęły pląsać po drewnianych ścianach sypialni.
Ojciec dziewczynki chwycił córkę i wybiegł do pokoju dziennego. Tam płomienie szalały już w najlepsze, tańczyły na meblach i pożerały obrazy. Fotel na biegunach ze skrzypieniem kiwał się w gorących tchnieniach powietrza. Farba na suficie łuszczyła się i opadała z sykiem na rozpaloną podłogę. Mężczyzna przycisnął do piersi twarzyczkę Wozgrzy i kilkoma susami przypadł do drzwi. Szarpnął za rozgrzaną, mosiężną klamkę, po czym wyskoczył na dwór, zostawiając na niej część skóry z własnej dłoni.
— Czyście wszyscy poszaleli, mordercy?! – zawołał, widząc niewielki tłumek z pochodniami.
— Sprowadzisz na nas nieszczęście! Oddaj dziecko i odejdź stąd cały i zdrowy – odezwał się ktoś z wieśniaków.
— Dzieciak jest przeklęty, wiemy o wszystkim! Nie uciekniesz od wyroku! – dodał ktoś inny, potrząsając groźnie żagwią.
— Głupi zbrodniarze! – wycharczał w odpowiedzi ojciec dziewczynki. – Po moim trupie! – zawołał i rzucił się biegiem w stronę lasu, klucząc między domami i sadami.

Znalazł się na łące, na której niegdyś odpoczywał dziadek z chłopcem. On również postanowił chwilkę odsapnąć. Pogoń miotała się teraz po lesie, a jemu brakowało już tchu. Poza tym zdał sobie sprawę z tego, że od dłuższego czasu biegł z twarzą dziecka wtuloną w jego potężny tors i obawiał się, żeby Wozgrza nie miała duszności.
Odchylił główkę córki i spojrzał jej w oczy.
W następnej chwili wielka rozpacz targnęła ciałem mężczyzny. Zaskowyczał nieludzko i padł na kolana, wciąż trzymając bezwładne dziecko w ramionach.
Szklany, nieruchomy wzrok Wozgrzy był wbity w lśniące na niebie gwiazdy. Małe usta, wykrzywione w bolesnym grymasie, ujawniały dwa ostre kły. Poparzone rączki zwisały bez życia.

W tej właśnie chwili nad zdruzgotanym ojcem zebrało się dziewięć sylwetek. Miały po dwie pary skrzydeł pokrytych opalizującymi, twardymi piórami, dzioby uzbrojone w rzędy ostrych zębisk, oraz krogulcze szpony. Skrzeczały od czasu do czasu, pochylając się do przodu i przekrzywiając szpetne łby.
Z grzbietu jednej z poczwar zbiegła mysz i stanęła przed klęczącym mężczyzną. Zastrzygła wąsikami i utkwiła spojrzenie w człowieku.
— Niczego nie mogłeś poradzić – oznajmił gryzoń głosem starej kobiety i potarł pyszczek łapkami.
— Kim jesteś – Dlaczego – Cośmy zrobili? – zapytał chrapliwym głosem ojciec.
— Jestem Marzana. Wy – Dlaczego zawsze wszystko musi kręcić się dookoła was – Niczego nie zrobiliście. Po prostu mieliście pecha, to wszystko – wyjaśniła usłużnie mysz.
— Pecha?! Nazywasz to pechem?! – ryknął mężczyzna, po czym położył na trawę ciało Wozgrzy, która coraz mniej przypominała dziewczynkę, a coraz bardziej małe diablątko.
— Mogliście od razu się jej pozbyć. Dostaliście odpowiedź od kapłanów. W tej chwili staralibyście się o drugą córkę. Normalną. Z jedną duszą.
— Zamknąłem wejścia. Jak to się stało – Dlaczego? – w człowieku stopniał gniew, a zamiast tego pojawiła się rezygnacja.
— To nie był zwykły Zdusz. Sam Miłorod zstąpił, ale przecież powiedzieliśmy wam to. Nie było rady. Musieliśmy wyrwać go z jego nowego gniazda. Miłorod zostanie zapomniany na wieki.
— Ale jak to się stało – Starałem się jak mogłem…
— Dobrze chroniłeś córkę. Sami Plątowie musieli interweniować, żeby jakkolwiek cię osłabić i móc przypuścić atak.
— Mogliście się bardziej pospieszyć – mruknął mężczyzna.
— Nie możesz nas oskarżać. Wiesz dobrze, że w czasie Nowego Roku Znicze odpoczywają i nie rozwożą dusz. To nie nasza wina.
Jakby na potwierdzenie tych słów, dziewięć monstrów załopotało osiemnastoma parami skrzydeł i pokiwało łbami.

W ciszy, jaka zapadła, rozległ się grzmiący, potężny głos dochodzący ze wszystkich stron jednocześnie, przesiąknięty na wskroś ogromnym smutkiem:
— Plugawcze! Wyrodny Miłorodzie! Jam ciebie i twoich braci zrodziła wijąc się w śmiertelnych bólach, kiedyście tryskali ze mnie obiema stronami! Jam ocaliła was przed słusznym gniewem Ojca, kiedyście chcieli go zgładzić! To ja zostałam zepchnięta w Pierwnicę, żebyście wy mogli cieszyć się istnieniem! To wreszcie ty, Miłorodzie, który zasługujesz na najgorsze męki, mogłeś dzięki mnie nadal żyć, choć w tysiącach tysięcy świetlnych punktów! I tak mi się odwdzięczasz?! Sczeźnij, Miłorodzie, i niech nawet bogowie zapomną, że kiedykolwiek cię urodziłam!

Ojciec Wozgrzy własnoręcznie ułożył stos i umieścił na nim małe ciałko, w którym tliła się dusza upadłego Znicza. Niebawem płomienie ogarnęły martwą dziewczynkę i z trzaskiem palonych włosów zamieniły ją w popiół. Wtedy zbliżył się szary kozioł z wiadrem w zębach i trącił rogiem mężczyznę.
— Nie mamy urny. To musi wystarczyć. Wbij w ziemię pal i zawieś na jego szczycie prochy. Zniczom będzie łatwiej złapać – wyjaśniła usłużnie mysz, po czym wdrapała się z powrotem na grzbiet jednej z poczwar.
Tak też człowiek zrobił: po chwili dziewięć monstrów z ciężkim łopotem skrzydeł uniosło się w powietrze i zatoczyło łuk. Jeden z potworów chwycił w szpony wiadro z popiołami, a po chwili wszystkie istoty znikły na niebie.

Mężczyzna jeszcze chwilę stał na polanie, po czym powolnym krokiem powlókł się w głąb lasu.

K O N I E C