Niebezpieczna rusałka

Ochłonął dopiero po dłuższym czasie. Wystraszył się jak dzieciak, a przecież skończył już sześć lat i miał iść do pierwszej klasy. Dobrze, że nikt tego nie widział! Ciotka stoi w progu domu, widocznie go wyglądała. Paweł przeprosił za spóźnienie i opowiedział, jak spędził dzień. Nie pominął nawet wiewiórki, tylko zmienił nieco miejsce jej spotkania, bo wstyd mu było się przyznać, że złamał słowo i wszedł na teren zakazany. Co prawda nie więcej niż na dziesięć – piętnaście metrów, ale jednak. Ciotka w tym czasie szykowała kolację, a on umył ręce i wypakował zakupy. Po kolacji, jak co wieczór, Paweł usiadł z ciotką na werandzie, wypatrując pierwszych gwiazd.
— Ciociu – zaczął ostrożnie Paweł – opowiedz mi jeszcze raz o tym bagnie.
— A co, zachciało ci się historii o duchach? – uśmiechnęła się ciotka, nieco zdziwiona pytaniem.
— To tam są duchy? – teraz zdziwił się Paweł.
— No, jeśli utonęli w nim ludzie, to i duchy powinny być, prawda? – zażartowała.
— Chyba tak. Więc tam straszy?
— Można tak powiedzieć. Nikt jednak nie wie tego na pewno, bo nie znajdzie się śmiałek, który by tam poszedł po zmierzchu. W dzień zresztą też jest niebezpiecznie, ale duchy się wtedy rzadziej pokazują.
— A ile osób tam zginęło?
— Dokładnie nie wiadomo. Z naszej wioski i najbliżej okolicy mówi się o dziewięciu osobach, ale co do czterech są wątpliwości.
— Jak to?
— Widzisz, ci ludzie zaginęli. Dopiero po jakimś czasie, gdy bagno zmarzło, znaleziono ich szczątki lub rzeczy do nich należące. Dlatego z całą pewnością wiemy, że te pięć osób pochłonęło bagno. Po czterech innych całkiem ślad zaginął, co nie znaczy że też się utopili. Mogli wyjechać, zacząć nowe życie i nawet umrzeć z dala od rodzinnego domu.
— To by chyba znaczyło, że udało im się przedostać przez bagno?
— Możliwe. Ale jak dotąd nikt nie wrócił, żeby się tym pochwalić. Poza tym może nie poszli przez bagno. Widziano ich w tamtej okolicy, ale przecież nikt nie sprawdzał, czy weszli na teren moczarów.
— Od dawna macie to bagno?
— Jeśli nie od zawsze, to niewiele krócej – uśmiechnęła się ciotka. – Moi dziadkowie też opowiadali takie historie o ludziach, którzy tam zaginęli. A przedtem ich dziadkowie. Tylko, że oni dodawali do swoich opowieści różne złe duchy, które jakoby celowo zwodziły podróżnych i sprowadzały ich na manowce, by potem utopić w bagnie. Często wabiły podróżnych jakąś błyskotką leżącą pod wodą, by zaraz potem wciągnąć nieszczęśnika i utopić.
— Opowiedz mi taką historię, ciociu! – zapalił się Paweł, choć błyskotka w wodzie przypomniała mu niedawne przeżycia.
— Niezbyt dobrze je pamiętam. W jednej był to duch zmarłego, który zginął gwałtowną śmiercią. W innej upiór, utopiec, wodnik albo rusałka. Te ostatnie, zwykle pod postacią pięknych kobiet, zwabiały mężczyzn prosto na bagna, gdzie się nieszczęśnicy topili. I do tego sprowadza się sedno wszystkich tych historii. Jak sam widzisz, nie ma co opowiadać.
— Co to znaczy, że ktoś zginął gwałtowną śmiercią?
— To znaczy, że nie była to śmierć naturalna, jak na przykład ze starości czy w wyniku choroby. Został zabity lub popełnił samobójstwo.
— Acha. A ten wodnik i utopiec to co?
— To takie demony słowiańskie. Utopcem stawał się ktoś utopiony i po śmierci starał się, żeby żywych spotkał ten sam los. A wodnik wciągał kąpiących się lub pijących wodę z rzeki czy jeziora. Czasem ich zabijał, a czasem czegoś żądał. Kazał sobie nawet przyprowadzać dziecko ofiary jako zakładnika. Większość tych legend mówi o istotach nadprzyrodzonych związanych z wodą lub duchach osób, które zginęły w okolicy wody i teraz są skazane na wieczną tułaczkę, więc mszczą się na żywych.
— A za co się mszczą?
— Hm… Właściwie to nie wiem. Może po prostu zazdroszczą innym życia i dlatego próbują ich zabić?
— To bardzo nieładnie komuś zazdrościć.
— Masz rację. Jeśli się jednak zastanowić, to życie jest rzeczywiście najcenniejszą wartością i gdy taki duch widzi, co na zawsze utracił… Kto wie, czy nawet szlachetny człowiek by w końcu nie pozazdrościł…
— Taki człowiek poszedłby do nieba, a nie błąkał się jako duch – zawyrokował Paweł.
Ciotka wybuchnęła śmiechem.
— Widzisz, jesteś mądrzejszy ode mnie! Oczywiście, masz rację. Ale na dziś już wystarczy historii o duchach. Marsz do łóżka!