Prasłowiańska Zamieć

-34-

ORP „Dzik“ dryfował na nieprzyjaznych wodach Oceanu Arktycznego. Godzinę temu drugi silnik odmówił posłuszeństwa. Siadła również elektronika, być może wskutek uderzenia pioruna, a może uszkodziła ją energia portalu, przez który ponownie się przedostaliśmy. Nie mogliśmy nawet wezwać pomocy przez radio.
Znosiło nas gdzieś na Spitsbergen, wśród ciemności i lodów północy. Dygotaliśmy z zimna, ogrzewając się spirytusem przy prowizorycznych kotłach. Co godzinę wychodziłem na pokład i odpalałem flary. Może nas ktoś zauważy? Na tym obszarze mieliśmy szansę spotkać albo statek kłusowniczy polujący na wieloryby, albo amerykański rakietowiec patrolowy. W pierwszym wypadku kłusownicy udadzą, że nas nie widzą. Nie lubią kłopotów. W drugim wypadku pójdziemy na dno. Nie wątpiłem, że NATO jest w stanie wojny z Polskim Okrętem Podwodnym ORP „Dzik“. Liczyliśmy jednak na cud.
Wytrzymamy jeszcze kilka, kilkanaście godzin, a później zaczniemy tracić ciepło, szron pokryje nasze twarze i zapadniemy w wieczny sen. Kto przetrwa najdłużej? Kto będzie świadkiem śmierci współtowarzyszy, kolegów, przyjaciół? Kto wypowie ostatnie słowa? I jakie one będą?
Dokąd się udamy w naszym ostatnim rejsie? Z raju właśnie wróciliśmy. Kiepsko będzie tam wracać po awanturze, jaką wywołaliśmy.
Czas na kolejną flarę. Wyszedłem na pokład. Poczułem podmuch lodowatego wiatru. Ogarnęło mnie totalne zimno. Drżącymi rękoma odbezpieczyłem pistolet i wystrzeliłem flarę. Rozbłysła na niebie wśród konstelacji gwiazd. W jej blasku dostrzegłem przykucniętą przy kiosku sylwetkę. To Swaróg. Wyciągnął do mnie paczkę papierosów. ?Sporty? bez filtra. Ktoś to jeszcze sprzedaje?
Nigdy nie paliłem. Piłem i owszem, nawet dużo. Od papierosów trzymałem się z daleka. Nawet będąc dzieckiem nigdy nie próbowałem. Ojciec mi mówił, że od tego dziury w mózgu się robią, a ja chciałem skończyć Akademię Marynarki Wojennej i zostać oficerem na okręcie podwodnym. Marzenia się spełniły, życie nabrało sensu i pewnie tutaj się skończy.
Zapaliłem mojego pierwszego i prawdopodobnie ostatniego papierosa w życiu. Zaciągnąłem się i zakrztusiłem. Swaróg roześmiał się rubasznie.
— Musicie nauczyć się palić.
— Obawiam się, że nie będzie okazji – odparłem.
Spoważniał, pokiwał głową.
— Jak tam u was jest? W Polsce? – zapytał.
— Chujowo.
Chwilę milczeliśmy, paląc leniwie papierosy i kontemplując gwiazdy.
— Spodobałoby ci się – dodałem.
Wybuchnęliśmy śmiechem, a ja ponownie zakrztusiłem się dymem.
Nagle plusk wioseł poniósł się echem po okolicy. Z ciemności, niczym widmo, wychynął okręt. Potężny i majestatyczny. Emanował mrokiem, zgnilizną i śmiercią. Zbliżał się, a ja widziałem coraz więcej szczegółów. Poszarpane czarne żagle, upiornych galerników przy wiosłach i olbrzyma za sterami. Przeraziłem się, gdy spostrzegłem, z czego wykonany został kadłub okrętu.
Były to ludzkie paznokcie.
— Kurwa mać! Niemcom się udało – wyszeptałem.

K O N I E C