Prasłowiańska Zamieć

-8-

– Co?! Czapa?! – Wrona zerwał się na równe nogi. Jednakże pod surowym spojrzeniem dowódcy opadł z powrotem na krzesło. – No to w takim układzie o awansie mogę spokojnie zapomnieć – mruknął już tylko do siebie.
W mesie rozległ się gwar podniesionych głosów. Ksiądz Henryk przeżegnał się kilka razy. Jeden z bliźniaków spytał naiwnie, czy można się jeszcze wypisać. Drugi zaczął się histerycznie śmiać. Któryś z młodszych chorążych zaczął uciekać, krzycząc coś o szalupie ratunkowej. Biedny idiota zapomniał, że jest na okręcie podwodnym.
Wtedy z krzesła podniósł się bosman. Milczący, skupiony, jakby nie przestawał medytować, lub po prostu analizował i układał sobie wszystko w głowie.
— Zamknąć ryje, jak pan komandor mówi! – ryknął na całe gardło.
Cisza, jaka zaległa w mesie, mogła śmiało konkurować z idealną ciszą próżni kosmicznej. Słychać było tylko, jak siedząca na suficie mucha czułki sobie czyści. Ksiądz Henryk nawet przestał się żegnać.
— Dziękuję, bosmanie. – Borsuk skinął głową i kontynuował swój wywód – Panowie. Ojczyzna jest zagrożona. Do władzy w Polsce doszły te… jak im tam?
— Skurwysyny? – podpowiedział Wrona.
— Nie. Ignoranci. Ludzie niekompetentni.
— Zostali wybrani w demokratycznych wyborach – oponowałem.
Stary spojrzał na mnie spode łba, wydął wargi i już chciał powiedzieć, co sądzi o całej tej demokracji, ale w ostatniej chwili się powstrzymał.
— Nie będę owijał w bawełnę. W naszej ojczyźnie nie dzieje się dobrze. Bezrobocie, masowa emigracja, złe zarządzanie gospodarką kraju, afery na najwyższych szczeblach władzy. Już od dłuższego czasu wysocy rangą oficerowie planowali przewrót wojskowy. Zaangażowali w to flotę, siły powietrzne, nawet zielone wojsko – grymas przemknął po jego twarzy. Wiadomo, flota z piechotą nigdy się nie dogadywała. Sytuacja musiała być poważna, skoro doszło do takiej współpracy. – Chcemy usunąć z kluczowych dla państwa stanowisk ludzi chciwych, skorumpowanych i zwyczajnie głupich.
— To kto zostanie? – bąknął Wrona.
— Oczywiście zaraz po przywróceniu porządku oddamy władzę w odpowiedzialne i kompetentne ręce.
— Czyli komu? – spytałem.
Borsuk spojrzał na mnie z niechęcią po raz drugi w ciągu ostatniej minuty.
— W odpowiednie i kompetentne ręce – powtórzył z naciskiem.
— W takim razie, jakie są dalsze plany?
— Nasz okręt na podstawie zarządzenia Rady Rewolucyjnej – już miałem zapytać, kto wchodzi w skład tej rady, ale w ostatniej chwili ugryzłem się w język – otrzymał zadanie bardzo ważne dla dalszego powodzenia przedsięwzięcia. W celu wykonania misji obraliśmy kurs do punktu 44? E i 88? N…
— Morze Barentsa! – zawołał jeden z bliźniaków.
— To już prawie Artyka! – zawtórował mu drugi.
— Po co tam płyniemy? – chciałem wiedzieć.
— Musimy pozyskać sojuszników – odpowiedział Borsuk.
— Ruskich?! – oburzył się Wrona.
— Nie. Kogoś potężniejszego.

-9-

Są takie chwile w życiu człowieka, kiedy uświadamia sobie, że niewiele jeszcze widział i doświadczył. Chwile, w których wali się cały jego światopogląd, w których stwierdza, że świat tak naprawdę nie jest stabilny, lecz szalony, wariacki i nonsensowny. Teraz taka właśnie chwila nadeszła dla mnie.
Po raz drugi mesa przekształciła się w kosmiczną próżnię. Nawet mucha przestała czyścić czułki.
Jak mają zareagować ludzie, którzy pół godziny temu dowiedzieli się, że zostali wspólnikami porwania okrętu wojennego, piętnaście minut temu, że uczestniczą w puczu wojskowym, a pięć minut temu, że płyną na rokowania ze starosłowiańskimi bóstwami w sprawie pomocy militarnej? Jest takie powiedzenie o szczękach zbieranych z podłogi. Wiecie co? Ono wcale nie jest tak abstrakcyjne, jakby się mogło wydawać.
Pierwszy zareagował ksiądz Henryk.
— To bluźnierstwo! Ja na to nie pozwolę! Katolikowi się godzi się wzywać jakichś Świętowitów, Swarożyców, Perunów i innych pogańskich bóstw. O pertraktacjach z nimi nie wspominając!
— Wiem, co ksiądz czuje – odparł spokojnie Stary. – Ja na ten przykład jestem ateistą i coś takiego burzy też mój światopogląd. Ale co robić, wyższa racja. Racja stanu.
Ksiądz Henryk chwycił się za głowę, zamknął oczy i zaczął klepać zdrowaśki.
Dlaczego akurat 44? E i 88? N? – zapytałem.
Chodzi o portal do Wyraju, krainy zamieszkiwanej przez bogów. Otwiera się
raz w roku, czwartego kwietnia, dokładnie na tej szerokości i długości geograficznej. Ma to związek z magiczną liczbą 44. Pamiętacie, Pierwszy, ze szkoły tego wieszcza Ignacego Mickiewicza?
— Adama – poprawiłem.
— No właśnie. Adama Ignacego Mickiewicza. A imię jego będzie czterdzieści i cztery. Cztery razy po 44. Czwarty kwiecień, długość geograficzna 44 i dwa razy po 44 w szerokości geograficznej.
— I tak po prostu portal się dla nas otworzy?
— Nie tak po prostu? – Dowódca zmarszczył czoło. – Potrzebny będzie obrzęd otwarcia bramy. Musi go odprawić kapłan.
— I komandor myśli, że ksiądz Henryk się zgodzi? – zapytałem z powątpiewaniem.
— Nigdy! – Klecha poderwał się z krzesła.
— Nie! Nie on! – zaprzeczył natychmiast Stary. – Portal otworzą żercy i kapłanki z Rodzimego Kościoła Polskiego.
— Jak rozumiem, to właśnie nasi goście?
— Tak.
— Ostatnie pytanie, komandorze.
— Słucham, Pierwszy.
— Załóżmy, że bezpiecznie dotrzemy na Morze Barentsa, odnajdziemy portal, nasi pogańscy przyjaciele go otworzą, wpłyniemy do Wyraju i odnajdziemy kompetentnych słowiańskich bogów. Kto będzie z nimi negocjował?
Dowódca był wyraźnie skonsternowany.
— Wychodzi na to, że ja – odparł.
Jęknąłem w duchu.
Przeczuwałem kłopoty. Duże kłopoty.

-10-

Rozeszliśmy się do swoich obowiązków i kolejne dni, mimo towarzyszącego nam napięcia, upływały spokojnie. Nawet dużo nie piliśmy.
ORP „Dzik“ szedł pełnym ciągiem jakieś sto metrów pod powierzchnią wody i byłem pewny, że na polskich wodach terytorialnych nikt nas nie wykryje. Co będzie dalej, gdy wejdziemy na Morze Północne, a potem w strefę operacyjną Rosyjskiej Floty Północnej? O tym wolałem nie myśleć.
Radiotelegrafista poinformował nas o sytuacji w kraju. Druga dywizja zmechanizowana z okręgu śląskiego ruszyła na Warszawę, lotniska w Pruszczu Gdańskim i Babich Dołach zostały opanowane przez rebeliantów pod dowództwem Bronka, kolegi Borsuka ze szkolnej ławy. Zdobyli eskadrę F-16, kilka migów i śmigłowców uderzeniowych. Oddział specjalny ?Formozy? przyłączył się do buntu, ?Grom? zaś pozostał wierny Rządowi. Korzystając z zamieszania Gdańsk ogłosił się Wolnym Miastem, Kraków ponownie stał się stolicą, Śląsk zadeklarował chęć stworzenia niezależnego państwa, a w Lublinie reaktywowano Manifest Lipcowy i wywieszono czerwone flagi.
Prezydent wprowadził stan wojenny.
Niezła chryja.