Prasłowiańska Zamieć

-16-

Usiłowałem przypomnieć sobie jej historię. Z przeżartych alkoholem zakamarków nadwątlonej pamięci próbowałem wyłuskać jakieś informacje. Otwierałem jedne szuflady w mojej głowie, zamykałem inne. Powoli i delikatnie, nie trzaskając, żeby nie obudzić słoni. Wtedy zacząłby się wściekły tupot nóg i nieznośny ból głowy. W końcu znalazłem. Informacja leżała na samym dnie dolnej szuflady z napisem:

MOŻE KIEDYŚ SIĘ PRZYDA.

Podczas ofensywy Denikina na Moskwę w 1919 roku pułkownik białej armii, niejaki Ali Fiodor Arturowicz Izenbek, odnalazł w jednym z majątków w Charkowie drewniane deseczki pokryte dziwnymi napisami. Kilka lat później próbował je sprzedać muzeum w Belgradzie. Nic z tego, nikt nawet nie zainteresował się tajemniczym znaleziskiem.
W roku 1925 w Brukseli tabliczki zaczął badać niejaki Mirolubow. Odrestaurował deseczki, skatalogował, sfotografował i przetłumaczył. Nazwał je ?Księgą Welesa? od pierwszej tabliczki dotyczącej boga Welesa, władcy podziemi, strażnika krainy wiecznej szczęśliwości – Nawii.
Teksty opowiadały o zapomnianych bogach słowiańskich. O Darzbogu – stworzycielu wszystkiego, o Perunie gromowładnym, o Żmiju mieszkającym w czarnych chmurach, o bogu niebios, Świętowicie, i Swarożycu, który strzegł ogniska domowego. Kolejne karty odsłaniały opisy obrzędów religijnych, słowa modlitw, a także inwokacji otwierających i zamykających bramy do zaświatów.
Podczas drugiej wojny światowej Księga zaginęła.
Krytycy twierdzili, że nigdy nie istniała, a wykonane przez Mirolubowa zdjęcia i tłumaczenie to falsyfikat. Neopoganie uważają Księgę za swoją biblię i szukają jej do dnia dzisiejszego. Niczym Świętego Graala. Dotąd nikt nie miał bladego pojęcia, gdzie się znajduje.
Gdziekolwiek była wcześniej, teraz znalazła się na pokładzie okrętu Polskiej Marynarki Wojennej.

-17-

Dzięki ciepłemu prądowi norweskiemu woda w południowej części Morza Barentsa, nie zamarzała. Na razie nie groziły nam więc lodowe kry i zmarzlina. Raźnie płynęliśmy na północ, wprost w objęcia przeznaczenia i tego, co nam los zgotuje.
Przepływaliśmy pod kutrami poławiaczy dorszy i śledzi, uważając, żeby nie zaplątać się w sieci. Minęliśmy wieloryba i stado fok. Nie napotkaliśmy na szczęście jednostek wojskowych. Być może pościgu zaprzestano, a może to Rosyjska Flota Północna skutecznie go powstrzymała. Jeśli rzeczywiście tak było, to jest wielce prawdopodobne, że do zarzutów porwania okrętu, przewrotu i spisku z przedstawicielami obcego państwa dojdzie jeszcze wywołanie III wojny światowej. Niezbyt ciekawa perspektywa?
Dopiero teraz ze swoich kajut zaczęli wychodzić nasi goście. Sprawiając wrażenie uduchowionych, paradowali w powłóczystych białych szatach, a ich myśli błądziły w regionach niedostępnych zwykłym śmiertelnikom. Łazili po całym okręcie, recytując śmieszne wierszyki z Księgi Welesa. Pewnie były to próby przed ceremonią otwarcia bramy do Wyraju.
Zacząłem ich uważniej obserwować.
Żercy, jak kazali siebie nazywać dwaj mężczyźni, byli po sześćdziesiątce i cechowały ich gesty emerytowanych wojskowych. Wychowani w Polsce Ludowej prawdopodobnie nie potrafili odnaleźć się w nowej, kapitalistycznej rzeczywistości. Stąd – z frustracji i rozżalenia – tylko jeden krok dzielił ich od oddania się praktykom okultystycznym i nie zawahali się tego kroku uczynić.
Próbowałem sobie przypomnieć, co wiem o żercach. Starożytni Słowianie określali tym mianem swoich kapłanów, których rola polegała na składaniu jedzenia – tak zwanej żertwy – bogom w ofierze.
Natomiast kobiety były młodsze. Dwudziesto-, trzydziestoletnie idealistki, z tych, co to całymi dniami biegają z gałązkami młodych brzóz i na korze drzew wypisują prośby do Białej Pani lub w Noc Kupały wianki na wodzie puszczają, by potem jakiegoś młodzieńca w krzakach zbałamucić.
Nawet ksiądz Henryk, który z reguły całe dnie spędzał w kajucie, dyskretnie pociągając samogon, zaczął przemierzać korytarze, emanując gniewem i świętym oburzeniem. Napotykając neopogan, prowokował ich, zastępując drogę, klnąc zaiste nie po chrześcijańsku oraz grożąc mękami piekielnymi. Nagabywani w ten sposób ignorowali klechę, omijali go szerokim łukiem, skupieni na wkuwaniu na pamięć litanii.
Obserwując wraz z bosmanem jeden z takich przemarszów członków Rodzimego Kościoła Polskiego, szturchnąłem go łokciem i zapytałem:
— Co o nich sądzisz?
— Tylko chodzą i wkurwiają – odrzekł.
— Tak to New Age pełną gębą zawitało na pokład naszego okrętu.

-18-

Przyszli w nocy, jak to mają w zwyczaju spiskowcy. Zakneblowali usta, walnęli kilka razy pięścią po żebrach i przyłożyli w głowę czymś ciężkim. Nie spodziewałem się ataku, nie miałem nawet proroczych snów, które zazwyczaj poprzedzały gwałtowne wydarzenia w moim życiu. Tym razem mój anioł stróż zaspał.
Ocknąłem się w mesie, związany. Światło jarzeniówki niemiłosiernie raziło w oczy, a buczenie agregatora rozsadzało czaszkę. W tym właśnie momencie stado wściekłych słoni rozpoczęło dziką, nieokiełzaną szarżę w mojej głowie. Jednocześnie czułem, jak na potylicy rośnie mi olbrzymi guz. Przypomniałem sobie, co się stało, i jęknąłem.
Obudził się!
Zobaczyłem pochylającą się nade mną postać.
Podjąłem wysiłek, zogniskowałem wzrok i dostrzegłem twarz jednego z bliźniaków. Nie wiedziałem którego, nigdy ich nie rozróżniałem. Próbowałem przewrócić się na plecy, ale ręce miałem wykręcone do tyłu i związane w nadgarstkach. Spróbowałem się podnieść. Nie dało rady. Nogi w kostkach również były związane.
No proszę, proszę! Co my tu mamy? Wygodnie ci, Pierwszy?
Nad sobą ujrzałem oblicze niczym z sennego koszmaru. Wodniste wyłupiaste oczy pozbawione jakichkolwiek oznak życzliwości, poorana bliznami trądzikowymi twarz zmieniona w maskę okrucieństwa.
— Rozwiąż mnie, Kózka! – powiedziałem ostro. Za ostro, bo zaraz oberwałem z kopa ciężkim kózkowym buciorem.
— Zamknij ryja! – krzyknął wściekle.
W końcu frustracja, która tak długo się w nim zbierała, eksplodowała agresją. Przydałby mu się psychoterapeuta. Niestety byliśmy prawie pod kołem podbiegunowym, sto metrów pod wodą, w stalowej puszce ogarniętej buntem, więc raczej wątpliwe, żeby liczący się terapeuta otworzył tu praktykę.
— Myśleliście, że jesteście tacy sprytni, co? – cedził wolno słowa. Prawie syczał z wściekłości. Zrobiłem zeza i spojrzałem na jego aurę. Zazwyczaj Kózka miał białą aurę symbolizującą niewinność, czystość i duchowość lub poważną chorobę psychiczną. Tym razem jednak biały kolor zupełnie zszarzał i nawet pojawiły się siarkowe pasemka. Oznaczało to gniew i irytację.
— Chcieliście sprowadzić pogańskich bogów, podpisując z nimi diabelski pakt. Łotry! Niedoczekanie wasze. Myśleliście, że ujdzie wam to na sucho, tak? Staniecie przed sądem. Wystaw sobie… kapitanie – wypowiadając to słowo prychnął z pogardą, a w jego aurze pojawiły się ogniki zawiści – … że są jeszcze na tym okręcie ludzie uczciwi, bogobojni, wierni naszym światłym przywódcom politycznym i Kościołowi oraz Ojcu Dyrektorowi.
Trzeba było też zamknąć księdza Henryka, pomyślałem.
W tym momencie drzwi do mesy otworzyły się i ksiądz Henryk z kilkoma marynarzami wprowadził pozostałych jeńców.
— No to mamy chyba wszystkich? – wysapał. – Stąd nie uciekną. Wy dwaj! – wskazał na marynarzy. – Zamknijcie drzwi i nikogo tutaj nie wpuszczajcie.
— Nawet księdza? – zapytał ten bystrzejszy.
— Nawet… Oj, głupiś – zreflektował się – oczywiście, że dostęp do więźniów mam ja i porucznik Kózka. Nikt więcej. Zrozumiano?
— Ku chwale ojczyzny! – Marynarz zasalutował.
— Idziemy na mostek! – zakomenderował Kózka. – Obejmuję dowodzenie okrętem!
Tak spełniło się życiowe marzenie porucznika Kózki, a drzwi do prowizorycznego więzienia się zatrzasnęły.
Po kilku minutach poczułem, że zaczynają pracować silniki manewrowe. Okręt zawrócił. Od strony mostka dochodziły chóralne, zwycięskie śpiewy, w których prym wiódł fałszujący niemiłosiernie falset.

Bogurodzica Dziewica
Bogiem sławiena Maryja
U twego syna Gospodzina matko zwolena
Maryja!