O bydgoskich drzwiach domu mistrza Twardowskiego - spod których żadna panna brzydka nie odejdzie

Podniósł się rwetes i szum wielki w mieście Bydgoszcz, wieści niosły o rychłym przybyciu z Krakowa wielmożnego gościa Twardowskiego na kogucie. Echo dobrze wieści nie rozniosło, a mistrz na kurze kłusem w bramie kujawskiej podniósł wiwaty – kupieckie i mieszczan. Witali go z radością, prowadzili w stronę rynku gdzie zmierzał. Tam, umówiony był na spotkanie z diabłem.

Diabeł Węgliszek się zwał i w Bydgoszczy jako czarta nad inne każdy go znał. Z Twardowskim serdecznie się ściskali, potem do ratusza udali. Burmistrz syto ich przywitał, wiele jednak o przyszłość swego miasta nie spytał gdyż mistrz spieszył dalej, na Wyspę Młyńską – zamówił ongiś w tamtejszej mennicy wybicie pieniędzy.
Rychło potem udał się do pobliskich spichlerzy, gdzie w sam raz dla jego kura ziarna leży. Kiedy zwierze się najadło otoczenie całe zbladło takie jajo kurak zniósł, że człek jeden by nie uniósł. A do tego było złote, więc Twardowski tako rzecze, chcę na rynku kamienicę, za te złoto co widzicie.
Zaraz ją tam dostał, kazał jeszcze ukryć wejście.
Węgliszek wiedział dlaczego – Twardowski miał żonę, jędzę straszną, której jak ognia unikał. Kiedy schował się w Bydgoskiej karczmie, w kieliszku wąsy moczył smutki topiąc – ona pstryk, z znikąd, cap go łapie, niemal do Krakowa na powrót zabiera, lecz mistrz czmycha w ostatniej chwili, znika. Chcąc na zawsze uciec od niej, pisze cyrograf z Węgliszkiem.
Diabeł zmienia Twardowskiego w młodzieńca.
Siłą czaru czarownik, młody teraz i powabny, moc upiększania wszelkich dam dostał. Odtąd każda, która drzwi domu mistrza w Bydgoszczy znalazła i tam przystanęła,choćby chwilę, piękna się stawała.
Tak do dziś gród Bydgoski z najpiękniejszych w kraju kobiet słynie.
To tez tam jest mistrz Twardowski wcale więcej już Krakowski.

K O N I E C

.