Baśń No1

Wszedłem dalej. To wszystko było wierną imitacją mojego własnego domu. I nikogo w nim nie było. Wszystkie okna pootwierane na oścież. Usiadłem w kuchni na krześle i czekałem. Albo się coś stanie albo się nie stanie. W co ja się wpakowałem, powiedziałem do siebie, Primavera się obudzi i zostanę tu na zawsze.
Usłyszałem jej śmiech na górze. Potem jakieś kroki i trzaskanie drzwi. Pobiegłem na górę. Cisza. Było tam tylko troje drzwi, nie licząc łazienki. Postanowiłem poczekać. Usiadłem na schodach i musiałem przysnąć, bo nagle poczułem czyjąś dłoń na ramieniu.
— Hej! Co ty tu robisz? – to ona. Stała uśmiechnięta i patrzyła na mnie. – Nie pamiętam, abym o tobie śniła.
— Jezus mnie tu przyprowadził. Powiedział, że powiesz mi jak znaleźć Stworzyciela.
— A ty ciągle o tym? Nie możesz się z tym pogodzić?
— Nie. Tak jak ty nie możesz wybrać. To moje przeznaczenie. Nie zmienisz go.
 – Posłuchaj – powiedziała siadając na schodach obok mnie – jeśli dasz mi swobodę wyboru, możesz mnie stracić na zawsze. Jesteś tego świadomy? Nie byłem, ale powiedziałem, że jestem.
— Kłamiesz, ale dam ci szansę. Nie mogę kłócić się z przeznaczeniem. Wiesz, gdzie jest Stworzyciel?
— No gdzie?
— We śnie dzieci. Proste, prawda?
— Proste.
— Jezus cię tam zaprowadzi. On będzie wiedział, jakie to ma być dziecko.
— Wiedział od początku?
— Oczywiście! Za kogo ty go uważałeś? On wie prawie wszystko. Idź już. Wystarczyło, że otworzyłem drzwi. Ocknąłem się na chodniku. Nade mną stał policjant.
— Hej, kolego – powiedział – nie za wcześnie na bycie pijanym?
— Nie jestem pijany – wybełkotałem. Jakoś dziwnie kręciło mi się w głowie.
— Bierz swojego koleżkę i idźcie stąd, bo izba czeka. Złapał Jezusa za koszulę i poderwał do góry.
— Zostaw go! – wrzasnąłem. – To Jezus!
— Jasne! powiedział policjant. A ja jestem Poncjusz Piłat. Spadać mi stąd! Powłóczyliśmy się do kapliczki.
— Alkoholicy! – rzucił za nami. Jezus tylko się roześmiał.
— Powiedziała, że wiedziałeś o wszystkim, od początku.
— Oczywiście – odparł – chciałem tylko sprawdzić, czy mówisz prawdę co do tego, co do niej czujesz.
— I co? Udało się. Nie trzeba było tak od razu?
— Niestety. Ze snem dziecka będzie jeszcze gorzej. Zobaczysz Abstrakcję i Pierwotność w najczystszej postaci. Zobaczysz dzieło stworzenia. Zobaczysz Demiurga. Mam nadzieję, że jesteś na to gotowy.
— Zobaczymy – powiedziałem. – Muszę odpocząć. Idę się przespać.
— Dobry pomysł – powiedział Jezus i zniknął w obrazie. Poszedłem do domu, takiego samego, jak ten ze snu Primavery. Czekała tam na mnie.
— Cześć.
— Cześć. Nareszcie dopiąłeś swego.
— To jest nie do zniesienia. Albo cię mam, albo cię nie mam.
— Ale to wszystko będzie moim wyborem, rozumiesz! – krzyknęła. Nie pomyślałeś o tym?!
— Poproszę go, abyś o mnie zapomniała, jeśli to nie będę ja. W jej oczach pojawiły się łzy.
— Tak właśnie będzie. Dlatego tego nie chcę.
— A reszta? Wiedzą?
— Nie. I nie będą. Po prostu odejdę. Zapomną… Pokiwałem głową. Niech i tak będzie.
— Posłuchaj, wiem, że robisz to dla mnie… To tylko teraz tak wygląda. ON to wszystko naprostuje. Po prostu zapomnimy o sobie. Będzie tak jak było, nim się spotkaliśmy.
Rozpłakała się. Złapała mnie za rękę i kochaliśmy się, być może ostatni raz. Kochaliśmy się tonąc we łzach, tonąc w łzach szczęścia i smutku i miłości i radości i we wszystkich łzach świata. A potem odeszła. Flakonik jej łez połyskiwał na biurku. Zasnąłem. Nocą przyszedł Jezus i powiedział:
— Chodź, to najlepszy moment. Ubrałem się i wyszedłem na spotkanie Stworzyciela.

Sen dziecka, najpierw zobaczyłem plażę i bezkresne morze. Spokojne. Nie było światła, a jednak wszystko widziałem. Nie było także nieba, tylko jednolita czerń. I ponad tym wszystkim unosił się ON – Stworzyciel, Demiurg, Bóg.
Najpierw powstał problem odnalezienia właściwego dziecka. To, we śnie którego byłem, miało się urodzić za kilka dni. Jezus powiedział, że najpierw stwarza się świat dźwięków. A potem wkracza Stworzyciel i stwarza model świata rzeczywistego. Dziecko odnalazło się szybko. Po prostu poszliśmy do szpitala. W środku nocy. Nikt nas nie zatrzymał, nikt nas nie zauważył.
— Teraz uważaj – powiedział Jezus pochylając się nad śpiącą kobietą. – To będzie niezła jazda. Złapał mnie za rękę i pchnął w jej kierunku. Najpierw wpadłem w tunel gwiazd, iskier, drobnych żyłek i pulsujących rzek. Coś jak pępowina. Potem wszystko zlało się w jednolita masę i wypadłem na plażę. Spokojne morze i ON.
Zauważył mnie, ale zignorował.
— Halo! Proszę Pana! – zawołałem, bo zupełnie nie miałem pojęcia, jak woła się Stworzyciela. Spojrzał na mnie zmęczonym wzrokiem.
— Czekałem na ciebie – powiedział. Jego głos brzmiał spokojnie i ciepło. Nie pasował do jego wielkości. – Jesteś na niebezpiecznym terenie. To czysta Pierwotność. Dopiero co oddzieliłem wodę od ziemi, jeszcze nie ma światła, ale to się zaraz zrobi. Najpierw ty mi powiedz, z czym do mnie przychodzisz.
— Daj wolność Primaverze! – wrzasnąłem, bo miałem wrażenie, ze mnie nie usłyszy.
— Nie krzycz. Słyszę nawet twoje myśli. Obrócił się nagle i machnął od niechcenia ręką i stała się jasność. Niebo zapłonęło światłem, choć nigdzie nie było słońca.
— Czy wiesz, o co mnie prosisz?
— Wiem. Wiem, że mogę ją stracić, wiem, co ryzykuję.
— Zwykle ludzie dziękują za nią. Ty pierwszy pofatygowałeś się do Pierwotności aby prosić o wolność dla Primavery. Podziwiam cię za to. Ale jesteś naiwnym głupcem, jeśli myślisz, że ona cię wybierze.
— Nieważne. Nie chcę się nią dzielić w taki sposób. W żaden sposób.
— Życzenie twoje spełniło się z chwilą, gdy tu przybyłeś. Tu masz inny problem do rozwiązania. Wiesz chyba jaki?
— Pamięć?
— Dokładnie tak. Ulepił z resztek światłości ognistą kulę i zawiesił na niebie.
— I co postanowiłeś?
— Jakbyś nie wiedział…
— Słusznie zauważyłeś. Ja wiem. Ale czy ty wiesz?
— Tak mi się wydaje…
— Musisz być pewien. Choć to i tak już się dokonało. Teraz nic nie zmienisz. Ech, wy ludzie! Nigdy się nie zmienicie. Czasami żałuję, że ją stworzyłem. Miała być tylko zabawką, a tu taki klops! Stała się najważniejszym uczuciem. To jak, jesteś pewien?
— Tak, jestem pewien.
— Amen – powiedział Stworzyciel. – Uważaj! Za tobą! Porwał mnie do góry w momencie gdy za moimi plecami z ziemi powstał jakiś olbrzymi twór humanoidalny. Zamachał bezwładnie kończynami i rozpadł się na kawały ziemi.
— Co to było? – spytałem.
— Dziecko ćwiczy wyobraźnię. To jeszcze nic… to jeszcze nic… One tworzą rzeczy niezwykłe. Budują z samych tylko dźwięków… No! Ale na ciebie już pora! I obyś nigdy nie pożałował swojego wyboru. Ale ja wiem…
— Ja też wiem – przerwałem mu. Roześmiał się.
— Naiwny głupcze! I z powrotem przez tunel gwiazd, żyłek, iskier i pulsujących rzek. Zobaczyłem Jezusa. W głowie wirowało mi jeszcze gorzej, niż po śnie Primavery. Primavery… Pamiętałem…
— Primavera tu była – powiedział Jezus. – Powiedziała, że nigdy cię nie zapomni i kocha cię za to, co dla niej zrobiłeś. Na zawsze…
— Na zawsze… – powiedziałem. – Na zawsze…Gdzie ona teraz jest? Pokręcił głową.
— To wie tylko ona i ten którego wybrała. Nie szukaj jej, bo nigdy nie znajdziesz. Nie wołaj, bo nigdy nie usłyszy. Od tej chwili nigdy dla niej nie  istniałeś. Ale zaimponowałeś mu. Może nada ci jakiś wieczny sens. Na przykład Poświęcenie? Albo Niespełnienie. Zostaniesz jednym z tych zagubionych Demonów, jak Primavera, albo jak ja. Dopóki ktoś nas nie wyzwoli, jak ty ją. Czy wiesz, że ona teraz umrze?
— Chyba tak – odparłem niepewnie. – To nie ma znaczenia. Ona odzyskała spokój.
— Kiedyś zrozumiesz… Poczekaj trzysta lat.
— Ale, ON chyba nie… nie zamienił mnie…
— To już dawno się dokonało – powiedział Jezus. – Wpadnij kiedyś do mnie. Mamy teraz od cholery czasu.
Ech, Primavera! I znów muszę czekać na ciebie…

KONIEC