Przyjaciele

W odległym lesie, pełnym pięknych drzew, gdzie nie było ludzi, żył mały niedźwiadek Stu.

Miał grupkę przyjaciół: zająca Puncia, sarny Chyżonóżki i ptaki. Razem spędzali wiele czasu na rozmowach, zabawach i nauce. Często się odwiedzali. Dziś właśnie Stu wybrał się do Puncia. Razem mieli wybrać się na pyszny miodek, który wypatrzyli na poprzedniej wyprawie w starym, wielkim drzewie i świeże liście. Oczywiście wypatrzyli tam pszczoły. Ale gdzie one, tam i miód – co było wszystkim wiadome, a szczególnie takim łasuchom jak oni.     
     Wdrapywał się na górkę, ale łapy ześlizgnęły mu się i poleciał w dół. Rozpoczął wspinaczkę na nowo, gdy coś wielkiego zwaliło mu się na grzbiet i uniosło nie wiadomo gdzie. Czas mijał, Puncio zaczął się martwić o przyjaciela. Chodził wokół swego domu bojąc się odejść, by nie rozminąć się z przyjacielem, jeśliby nadszedł. Dosłyszał stukot drobnych nóg. Po chwili stanęły przed nim Chyżonóżki. Ledwie mogły mówić ze zmęczenia i zdenerwowania.     
— Pochwycił go wilk-rozbójnik! Pochwycił go! Co teraz będzie? Co ze Stu? – krzyczały.        
-Spokojnie, spokojnie – szeptał sam dygocąc z emocji.     
-Musimy mu pomóc. Tylko jak?     
Nim znaleźli odpowiedź na trudne pytanie, wokół nich zebrało się wielu mieszkańców lasu.    
-Przygotujemy pułapkę! – zdecydował stary dzik, który wyłonił się zza kępy krzaków.     
-Trzeba wykopać głęboki rów, przykryć go gałęziami i liśćmi. Doskonale. Żeby nikt  się nie zorientował, co to jest. Potem zwabimy tu bestię!    
   Wszyscy wzięli się do pracy. Ziemia fruwała spod łap. Gdy rów był gotowy, przykryto go według wskazówek dzika. Zwierzęta, zmęczone wielkim wysiłkiem, odpoczywały, gdy Puncio wrzasnął: Wilk się zbliża! W jednej chwili po zwierzakach nie było ani śladu. Wilk kroczył kiwając głową na wszystkie strony. Wyglądał groźnie. Zwierzali z ukrycia patrzyły na niego. Czekały na rozwój wydarzeń. Niedługo. Rozległ się trzask i łomot. To wilk wpadł w pułapkę.     
-Udało się! Udało! – wszyscy z zadowoleniem zaglądali do jamy, na dnie której bezradnie miotał się uwięziony.
— Uwolnić Stu! Do chaty wilka! – krzyknął dzik i ruszyli pędem uwolnić niedźwiadka. Ocalony przez przyjaciół popłakał się jak bóbr. Teraz wszyscy wrócili do jamy. Wypuścili z niej wilka, który musiał się wynieść z  lasu i obiecać, że nigdy tu nie wróci. Od tego czasu żyli w spokoju dożywając sędziwego wieku i nowych przyjaźni.