Wróżbicha

***

W niskiej i ponurej chacie mimo południa panował półmrok. Siedzący przy palenisku czarny jak smoła kocur, zobaczywszy starą z dzieckiem, wrzasnął jak poparzony i wyskoczył zwinnie na belkę, na której wspierał się dach.
— Jaki tam bękart! – mruknęła Wróżbicha, rozumiała bowiem zwierzęta, i ich mowę lepiej, aniżeli ludzi – małe porzucone dziecko. No no – warknęła w stronę kota – nie waż mi się krzywdy mu uczynić!
Zwierzę, uspokojone słowami staruchy, zeskoczyło na ziemię i poczęło kręcić się wokół znajdy. Przyglądało mu się z zainteresowaniem, wyczuwało bowiem jego wyjątkowość.
— Tak kocie – rzekła starucha – pomiot kikimory. Dlatego musimy go strzec. Dlaczego? Bom ja go znalazłam, i na Peruna, to nie był przypadek. Mówię ci kocie, nie przypadek nie. Kiedyś zabrano mi dziecko, ale poprzysięgłam, że do mnie wróci. I wróciło po wielu latach.
Kot wskoczył na barłóg, na którym kobieta położyła dziecko, zawinąwszy je w skórę, i jął spoglądać w jego oczy. Na widok dzikich ślepi zaczęło płakać. Kot cofnął się niepewnie i spojrzał za staruchą.
— Nie, to nie przez ciebie płacze – odezwała się z rogu izby – głodny jest jeno. Muszę mu dać mleka. Najlepiej koziego. Było tu jeszcze co nieco, jeśli nie wypiłeś do tej pory. Aha, nie wypiłeś? To dobrze. Tylko w czym ja ci maleńki dam tego mleka, żebyś się nie zachłysnął, w czym ci dam?
Zamyślona poczęła się rozglądać po izbie.
— A widzisz kocie, dobrze radzisz! – krzyknęła uradowana. – Róg wydrążony na miód wziąć i zrobić mały otwór u spodu. Mądry kocur – powiedziała podchodząc doń i głaszcząc po grzbiecie. Kot zamiauczał przeciągle. Rzadko stara okazywała mu przywiązanie, więc ten gest powiązał z pojawieniem się dziecka i postanowił je polubić na swój koci sposób. Starucha po chwili miała gotowe jedzenie dla małego. Dziecko było bardzo głodne i zmęczone, dlatego też zaraz po posiłku usnęło.

***

Zbliżał się wieczór, mgła powoli nadciągała znad rzeki i chłód zakradał się do chaty. Wróżbicha podrzuciła drewien do ognia i usiadła przed paleniskiem, wygrzewając stare kości. Kot wskoczył jej na kolana. Oboje w milczeniu patrzyli na śpiącego Sambora. Stara przyglądała mu się z uwagą i po chwili wstała. Podeszła do wiszących pod powałą ziół, zerwała garść wyschniętych liści i starła w palcach na proch rzucając go na rozgrzane gliniane palenisko. Przyjemna woń rozeszła się po izbie, wprawiając Wróżbichę w stan odprężenia. Przymknęła oczy i poczęła kiwać się w przód i w tył, wytężając swój umysł, aby wywróżyć dziecku żywot. Nagle drgnęła rozwierając oczy z przerażenia. Oto po raz pierwszy żadna wizja nie wypełniła głowy, żadne obrazy ni dźwięki się nie pojawiły. Spojrzała na dziecko, które rozwarło oczka przyglądając się jej i spróbowała ponownie. I tym razem jej wizja tonęła w mroku dymu i swądu spalenizny. Dusząca ciemność, którą ją otaczała, wywołała nagły kaszel. Czuła w ustach gorzki smak popiołu i sadzy. Rozejrzała się po izbie. Mrok zalegał we wszystkich kątach i nie dostrzegała nawet żaru w palenisku. Postanowiła spróbować raz jeszcze. Zebrała wszystkie siły, jakie jej pozostały by przeniknąć nicość, która otaczała chłopca i jego dalsze losy. Tym razem ujrzała płomienie spośród których ku górze wzlatywał kruk. A potem znowu popiół i kłęby dymu rozwiewane przez wicher po lesie. Zakaszlała i oprzytomniała. Mały spał. Kot uważnie przyglądał się kobiecie. Jego ślepia były żółte i połyskiwały w ciemności niczym dwie iskierki.
— Hmm…— zamyśliła się stara. – Skąd ten popiół i dym? A kruk? I dlaczego wszystko dym zakrywa? Jakby przyszłość tego malca miała niejasną dla mnie pozostać. Jeno dlaczego?
Kot zamiauczał przeciągle. On też nie pojmował.
— Tym bardziej potrzebuje opieki. – Pokiwała głową.
— Wiem, że dobre imię. – Mruknęła do niego. – Ale czy sobie poradzi? Postarasz się mówisz, ale jak? Mimo, iż dziewięć żyć masz, to jak mu po kociemu pomożesz? Jak go wychowasz, kiedy ja odejdę? A to już niedługo się stanie. Kocur zaczął mruczeć. Wkrótce ciężkie z wysiłku powieki opadły na oczy i zapadła w sen. Nagle poruszyła się i krzyknęła, zapominając o śpiącym dziecku:
— Kto śmiał zbliżyć się do mojej chaty!?
Wstała z trudem i wyszła na zewnątrz. Świtało już ponad drzewami i w szarości dostrzegła zbliżających się ku niej od strony rzeki jeźdźców.
— Celtowie… – pomyślała – czegóż tu chcą?
Jeźdźcy byli ubłoceni a zdrożone konie człapały wyraźnie umęczone długimi poszukiwaniami, nie mniej niż sami ludzie.
— Pokój z tobą Wróżbicho! – odezwał się idący na czele oddziału. – Czy nie narażamy się na twój gniew przybywając o tak wczesnej porze?
— Boicie się gniewu starej baby wielcy wojownicy? I czegóż chcecie ode mnie? – Warknęła starucha. Konie poruszyły się niespokojnie na dźwięk jej głosu.
— Szukamy czegoś – odparł zniecierpliwiony głos. Postaci mówiącego nie dostrzegała wyraźnie.
— Czegoś? A co to wam uszło?
— Samo nie uszło starucho, jeno ktoś to wyrzucił.
— A co? – Zapytała Wróżbicha, domyślając się czego a raczej kogo szukają. – I dlaczegóż to tego szukacie o tej rannej porze u starej kobiety?
— Przepowiednia! – Odezwał się ten, którego brała za przywódcę. – Musimy zapobiec jej wypełnieniu. Czy nie widziałaś w okolicy czego dziwnego?
— Ja same rzeczy dziwne widzę zazwyczaj. Ale wcale się im nie dziwię. Więc nie wiem, o co pytasz.
— Dziecka starucho szukamy. Małego. – Kiedy to mówił, pozostali jeźdźcy już rozchodzili się dookoła chaty rozglądając uważnie. – A wiadomo nie od dziś – kontynuował – że wy, czarownice, z takimi dziećmi różne rzeczy wyprawiacie.
— Stać bachory celtyckie! – syknęła Wróżbicha groźnie. – Bo was wytępię! Bez pozwolenia wtargnęliście na mój teren i bez mojego pozwolenia stąd nie odejdziecie!
Jeźdźcy roześmiali się szyderczo. Jeden z nich, ignorując ostrzeżenie starej, śmiało skierował się ku wejściu. Już miał wejść do chaty, gdy nagle potężny ryś skoczył nań z dachu. Wbił w jego szyję ostre pazury. Zaskoczony Celt upadł na ziemię pod ciężarem kocura, wydając z siebie jedynie zduszony krzyk. Pazury zwierzęcia zmiażdżyły ofierze krtań. Chwilę później zwierzę przegryzło mu szyję, po czym umknęło chyżo w las.
— Mówiłam oj mówiłam! – krzyknęła starucha, śmiejąc się zgryźliwie – że nie odejdziecie stąd bez mojego pozwolenia. – Nie uwierzyliście, dlatego tu się wasze ścierwa ostaną!
— Niedoczekanie twoje starucho! – syknął przez zaciśnięte zęby dowódca. Już miał się przezornie wycofać, gdy nagle z chaty doszedł płacz dziecka. Sambora zbudziły dobiegające z podwórca krzyki.
— Ty podła wiedźmo!– warknął wściekły. – Zaraz cię zatłukę. Nie zdążył jednak spełnić groźby. Starucha wymamrotała pod nosem zaklęcie. Konie spłoszyły się i stanęły dęba po czym zbiegły w las. Na Celtów rzuciło się stado dzikich rysi. Ofiary nie zdołały nawet dobyć broni. Po chwili wszyscy byli martwi. Ich rozszarpane ciała broczyły obficie krwią. Koty uciekły w ciemny las, a starucha zaklęła na wszystkie czarty, jakie znała.
— A tak kocie, zacznie się teraz zacznie – powiedziała – ale dobrze się sprawiłeś. Widzę, że polubiłeś Sambora. Malec nie bał się dać znać, że żyje. I dopomni się o swoje dopomni, oj na zgubę tych, którzy mu śmierć zgotować chcieli. Teraz pewnie znowu głodny, aj głodny jest i jeść mu dać trzeba. Potem posprzątamy tę celtycką padlinę.