Wróżbicha

***

Nad ranem Wróżbicha usłyszała ponownie głosy ludzkie. Tym razem byli to mieszkańcy wioski. Przystanęli zbici w kupę pod starym, rozłożystym dębem czekając. Gdy mieli do niej ważną sprawę, przychodzili w to miejsce. Korzystali z jej pomocy i rad, bowiem stara uważana była nie tylko za czarownicę ale i kobietę rozumną. Posiadała mądrość, którą zdobyła nie tylko podczas nauk pobieranych w tajemnych miejscach, ale również nabytą podczas długiego żywota. Wróżbicha już dawno temu uznała swój błąd i przestała używać czarów. Chyba, że pomagały ludziom. Nadal jednak trzymała się od nich z daleka i okazywała im swoją niechęć.
Niezadowolona była z pory, o jakiej przybyli. Mały mógł się obudzić w każdej chwili. Niechętnie wprawdzie musiała jednak udać się na spotkanie. Wzięła bukowy drzewiec i ruszyła przed siebie, rzucając dookoła przekleństwa i groźby. Gdy dotarła na umówione miejsce spojrzała na wystraszonych wieśniaków i splunęła pogardliwie.
— Czego tu!? – Syknęła złowrogo.
Antowie cofnęli się wystraszeni spoglądając po sobie niepewnie.
— Pani – odezwał się stojący na przedzie naczelnik wioski. Jego twarz wyrażała oznaki niedoli i znękania. Oczy rzucały jednak gniewne ognie, które świadczyły, że człowiek ten pomimo odrętwienia, w jakie popadł, odczuwał ucisk. I chciał się zeń wyzwolić, choć nie potrafił. – Przybyli my tu po radę i ratunek.
— Jak trwoga, to do Swaroga? – odparła Wróżbicha. – Cóż wam się stała za krzywda wieśniacy?
— Celtowie znowu się w wiosce zjawili – powiedział naczelnik – i zagrozili, że jak nie znajdziemy dziecka, to spalą naszą osadę. A my nie wiemy, o jakie dziecko im idzie.
— A nie znajdzie się oj nie znajdzie – odparła Wróżbicha kiwając się w przód i w tył. – Nikt go nie znajdzie, aż on sam odnajdzie tych, co go porzucili na pewną śmierć.
— Cóż więc mamy robić? – Zapytał z rozpaczą w głosie mężczyzna.
— Jak spalą to odbudujecie – rzuciła oschle starucha, po czym odwróciła się i odeszła.
Ludzie spojrzeli po sobie niepewnie, nie śmieli jednak wołać za kobietą z obawy, aby nie rzuciła na nich uroku. Chaty w końcu odbudują, a resztę tego, co żywe mogą ukryć. Zwrócili się tedy ku wiosce i odeszli w milczeniu, miarkując, dlaczego Wróżbicha po raz pierwszy nie powiedziała im, co mają czynić.

***

Gdy Antowie powrócili do wioski, wszyscy mężczyźni zebrali się w chacie naczelnika by radzić, co począć. Nagle do izby wszedł jeden z wojów, młody i barczysty Bolebor. Jasne włosy opadały na potężne ramiona a głęboko osadzone oczy ponuro spoglądały dookoła.
— Gdzieś się znowu włóczył? – Warknął naczelnik patrząc spode łba na niesfornego syna. – Na dziewki celtyckie cię ciągnie? Czy po lasach na wędrownych polujesz? Wiesz, że jak cię Celty dorwą na trakcie, to po tobie.
— Nikt mi nic nie zrobi! – odezwał się Bolebor zadzierając głowę. – Ale na pewno wolę pobić się choćby z całą drużyną Celtów i polec, niż siedzieć tu w wiosce i chylić przed nimi kark. O czymże to tak dzisiaj radzicie? – Zapytał, siadając w kącie.
Po izbie rozszedł się pomruk niezadowolenia i złości. Bolebor od dawna przysparzał wszystkim zmartwień swoją zarozumiałością i nieposłuszeństwem. Najbardziej jednak cierpiał jego ojciec.
— Byli tu Celtowie – odparł naczelnik. – Malca jakowego szukali. Zagrozili, że jak się nie znajdzie, spalą wioskę. Stara, u której się radziliśmy, co zrobić, odprawiła nas.
— Hahaha! – Roześmiał się Bolebor głośno i donośnie, aż ściany izby zadrżały – I teraz będziecie czekać, aż przyjdą i wszystko spalą? Bo was stara odprawiła….haha! A nie pomiarkowaliście, że może stara sama znalazła dziecko i chce je biesom ofiarować? Może dlatego tak was potraktowała?
— Cóż ci przyszło do głowy! – Krzyknął rozwścieczony butą syna naczelnik, podnosząc się z zydla. – Stara może jest czarownicą, ale nie ma żadnych konszachtów z siłami nieczystymi. Nie pamiętacie, że miała chłopa za młodu? I że jej dziecko zabrali?
— A któż to pamięta? – Zapytał z drwiną Bolebor. Od dawna nie podobało mu się tchórzostwo ojca oraz pozostałych mieszkańców wioski, uważane przez nich za roztropność. – Tak dawno już pomarli najstarsi, którzy pamiętali o tych wydarzeniach. Zapewne i Wróżbicha nie pamięta wszystkiego. Albo i nie chce, bo któż by chciał. Poza tym po co nam ta stara? Możemy bez niej żyć.
Twarz ojca przybrała barwę purpury a brwi zaczęły drżeć w nerwowych skurczach. Wydął dolną wargę marszcząc podbródek.
— Milcz młokosie! – krzyknął podchodząc do Bolebora z zaciśniętymi pięściami. – Bo cię każę wychłostać.
— Myślisz, że bojaźń czuję? – Parsknął dumnie Bolebor wstając z miejsca. – Twoje groźby są dla mnie niczym brzęczenie komara, którego można palcami zdusić. Wolę już baty zbierać, niż słuchać twoich tchórzliwych gadań. Kulisz przed Celtami ogon jak pies, który skomle o byle padlinę. Taki z ciebie władyka!
Takiej obelgi wobec zgromadzonych z ust własnego syna naczelnik zdzierżyć nie mógł. Zdzielił Bolebora z całej siły pięścią w twarz, ten jednak nawet się nie zachwiał. Jedynie strużka krwi, która pociekła mu z nosa, świadczyła o otrzymanym razie. Władyka nakazał stojącym najbliżej związać go i wymierzyć mu dwadzieścia batów.
Czterech barczystych mężczyzn podeszło ochoczo do skazanego. Wykręcili mu ręce do tyłu, jednakże nie przyszło im to łatwo. Bolebor znany był z ogromnej siły. Zaśmiał się szyderczo patrząc ojcu głęboko w oczy rzucając na odchodnym, że ten pomylił się o co najmniej czterdzieści.
Zgromadzeni w izbie milczeli spoglądając po sobie pytająco. Odsunęli się z bojaźnią od spętanego Bolebora, spluwając na klepisko. Naczelnik skinął ręką dając znać, by wykonano jego wolę. Trzech barczystych mężczyzn chwyciło mocno skazańca za ramiona i wyprowadziło poza granice wioski, gdyż zadawanie przemocy w miejscu zamieszkanym przez Antów było niezgodne z ich zwyczajem. Bolebor nawet się nie opierał, jakby chciał okazać, że trwogi żadnej przed karą nie odczuwa jeno pogardę. Przywiązali go do drzewa i wymierzyli najpierw orzeczone dwadzieścia batów, a potem, po krótkiej naradzie dodali od siebie jeszcze wspomniane przez Bolebora czterdzieści, licząc na to, że się wykrwawi i umrze. Podczas wymierzania kary skazany oprócz szyderczego śmiechu i klątw, nie wydał z siebie żadnych okrzyków bólu. Oprawcy pozostawili go przywiązanego do drzewa i odeszli. Liczyli na to, że wyświadczą naczelnikowi przysługę, pozbywając się natrętnego i zepsutego do cna potomka. Wprawdzie mogli jego następcą obwołać każdego z wojowników, którego Perun ręką Dźwigora pobłogosławi, jednak siła przyzwyczajenia do rodu naczelnika kazała im obawiać się Bolebora. Wrogo nastawiony do każdego, kto sprzeciwiał się jego woli i jak na swój wiek nad wyraz silny i przebiegły, nie mógł po takiej zniewadze puścić oprawcom płazem tego, co mu zrobili. Dlatego miał umrzeć. Tak brzmiał wyrok wojów.