Gringa Ting i Gościnny Dwór

Totosz Niekojawa publikacja 18 Kwiecień 2008, 17:19 Poprawki 21 Listopad 2009, 19:47 Gatunek Słuchowiska, adaptacja Czytano 3713 razy

Recenzja 0 głosów

Na motywach tekstu:	Gringa Ting czyli Tajemniczy Dwór *Macka Domagalskiego*
Muzyka¹:	*Krzysztof Horn*
Głosy postaci²:	*Ewa* i *Magda Kowa, Maciek Domagalski*
Scenariusz, Reżyseria, Narracja:	*Totosz Niekojawa*

TN (autor): Czytałem Gringę Maćka i czułem przestrzeń pod londyńskiej prowincji skrywającej tajemniczego i niejasnego protagonistę. Autoumacniającą się wymowę opowieści, ostatecznie potencjalną realność tej dziwnej historii. Pomyślałem warto rzecz podkreślić dźwiękiem, rozdysponować słowa w czasie i proszę, oto adaptacja…

___________

Walc Gringi z pierwszej sceny stanowi wyjątek – aranżacja i improwizowane wstawki wokalne sam reżyser.
Specjalne podziękowania dla dziewczyn z Gdyni podejmującym próby podołania roli, których głosów ostatecznie w słuchowisku nie wykorzystano.

Recenzja redakcji

Wymarzona inauguracja. Pierwsza opowieść czytelni adaptowana na słuchowisko i świetny temat na otwarcie dalszych w czytelni. Bez dźwięku nie mogliśmy tego zostawić.

Niestety realizacja siadła. Ambicje niezgorsze, zapał spalony brakiem wykonawców. Wykonanie zadowoli nie więcej niż trzy głowy naszego pięciogłowego szydercy.

Komentarze 1 z 1 Wróć do tytułu Dodaj komentarz

Totosz Niekojawa
20 Kwiecień 2008, 17:33

Tancerz galopujący i czas akcji. Jako scenarzysta słuchowiska tłumaczyłem autorowi pierwowzoru dlaczego w scenie salonowych plotek pary maja być morderczo zdyszane. Co wyczyniały? - dopytywał ironicznie.

Dla fabuły po prawdzie to nie całkiem ważne, dla świadomości może intrygujące. Otóż wykończył ich taniec.

Jedną z odmian walca tańczonego na początku XIX wieku (to czas akcji słuchowiska), był tak zwany Langaus. System dwu krokowy. To było prawdziwe szaleństwo okresu. Bywały sale taneczne ze sławą po wypadkach śmiertelnych wśród młodych ludzi tańczących tylko Langausa.

W tamtym czasie modny był "tancerz galopujący". Walcowywał z partnerką bez przerwy, wiele razy dookoła sali, możliwie najdłuższymi krokami. Każda para miała ambicję wyprzedzić inną, co niejednokrotnie kończyło się atakiem apopleksji. Wypadki powodowały interwencję policji. Ostatecznie zakazano tańczenia Langausa.

Kiedy ja skończyłem to wyjaśniać Maćkowi dodając, że to raczej mężczyźni umierali podczas tych zabaw, podrapał się w głowę, powtórzył pod nosem wiek, i tak mi to skwitował: "Nic dziwnego, ci mężczyźni byli raczej niezbyt dysponowani fizycznie. Ci sprawni szli wtedy walczyć z Napoleonem. W salonach bawili się chuchrka, albo niedołężni..."

Tak słuchowisko zyskało 3 sekundowa wstawka klimatyczną ze słowem Napoleon przed sceną pierwszą zdradzającą czas akcji.